بهارپرندگان زلیخا صبا ماسالی تالش

بهار پرندگان (2)
هل هله افتاد در دشت ودمن
چلچله آمد با صد آرزو
ابتدا این جاو آنجا آن پرید
تا که جا پید اکند کرد جستجو
هر کجا ساختش نصف لانه ای
گنجشکک رفت اندر ان کرد های و هو
عاقبت ان چلچله پرجنب وجوش
کرد بنا یک لانه ای در چهار سو
شا پرک در سایه ی چتر درخت
نرم ونرم پر میزند بر روی جو
افتاب از لا به لای برگ بید
می دهد گرمی زند هم سو سو 
ای صبا گر بنگری اطراف خود
زندگی باشد بسی خوب و نکو
گر بدیها دور شوند از ذهن تو
خصلت نیکو ترا باشد خو 
از زلیخا صبا

خوش بحال روزگار زلیخا صبا ماسالی تالش

هم نوا با فریدون مشیری 
عطر گلهای بنفشه در کنار جویبار
میدهد مژده که میاید بهار
رفت سرما وزمستان
چون رسید از راه بهار
خوش بحال روزگار
گل شکوفا شد روی شاخسار
می رسد آواز هدهد با هزار
خوش بحال روزگار
عمر ماهم چون زمستان میرود
لیک نمی آید جوانی چون بهار
خوش بحال روز گار
میشود پیروز سپیده
بر شب تاریک وتار
خوش بحال روزگار
زلیخا صبا

قشنگه گیریه دوبیتی تالشی زلیخا صبا ماسالی تالش

گیریه گیریه چمه اسپیته گیریه

زیرنه پری دوستن شینه ب گیریه
اگه بوزنوم گیریه راه کنوریه 
شوی را راه کرم ازشوم ب گیریه 

زلیخا صبا

ضرب المثل تالشی زلیخا صبا ماسالی تالش

مثل تالشی:ای نفری را بِمر کع اَنی تع را تَوی بِکَرع
برای کسی بمیر که انهم برایت تبی بکند
منظور :برای کسی ارزش قایل شو که ارزشت را بداند

جفای دوست غزل زلیخای صبا ماسالی تالش

جفای دوست

جفای دوست

عمریست که جان در قدم دوست نهادم
هم مهر ووفا در طبق اخلاص نهادم
با مِهر وجودم به دیوار سرایش
چون خشت شدم طاق سرایش نهادم
یک عمر که راهم به راه او یکی است

عمرو جوانی سر این راه نهادم

اکنون که دیگر رنگ ولعابی ندارم

چون کهنه سفالی پی دیوار فتادم

همواره پی گوهر ناب است

افسوس ندید دُرو گُهرها کنارش نهادم

 تلخی و مرارت بسوازاند همه تار و جودم

فریاد نتوان مُهرسکوتی به لبانم نهادم

قدرم ندانست در این وادی دریغا

با این همه بی مهری قدم پس ننهادم

خواهم که گریزم زجفایش

 از پشت کشد تار محبت

که بر دست ودل خود نهادم

چون ابر بهار گریه کنم زار

خالی نشود غصه تلمبارکه بر دل نهادم

صد من گر ازاین کاغذ و دفتر نویسم

اندک بود از داغ ستمها که بر دل نهادم

یک روز رسد هرکی رود رو به سرایی
ان وقت بداند که یک قلب بزرگی سرکویش نهادم

ابیاتی از (جفا ی دوست )از زلیخا صبا