کوکوتی تی

فرهنگ وادب تالش

کوکوتی تی

فرهنگ وادب تالش

له له ژنشعرتالشی زلیخا صبا ماسالی تالش

له له ژن

له له ژن
له له ژن .له.له بژن تالشه سازن ویرم آ
گیریه سَر مَغرِبَ سا . آفتاوَ نش
گا دوشی ماله دَخون .موندَهون وَنگِن ویرم آ
جَنگلی اِسپیه راشن دارشتی داسَ صدا
دار اینجَنا اَلاشَ دارن
لپه مِزا جیره سوزه .پا بِرنده تیلیمون 
سوزه سَری اَسوزه واشن .ویرم. آ
چِرچِره وارش واری وارش روزی
خونیمون وارنگله چارنگله اَزو خردَنن
آفتاو پِر آ
منگه تاوه شَوی راچِتی سَری
غلام خونی شَناره شنگِن ویرم. آ
چم ِبرا گیریه را شعر وایسته
خندیله پشت بَرزَخونی گیریه روخونن . ویرم آ
ژیه سَرچَری بنی .اِره چینی 
صبی زودارشتیکو شتلیه چینی
کوچه روز مَفرش بارچاروادارن اسبه سوارن
دَ. دَ نَنه.خا .وبِرا هَزاره خیف قدیمه دوستن 
هم شینه 
له. له. ژن له. له بژن
دِه کا بوام کَنته بوام
اَوه سالن ویرم. آ .اوی آبه سالن ...ویرم .آ
شعر از زلیخا صبا

له له ژن
له له ژن .له.له بژن تالشه سازن ویرم آ
گیریه سَر مَغرِبَ سا . آفتاوَ نش
گا دوشی ماله دَخون .موندَهون وَنگِن ویرم آ
جَنگلی اِسپیه راشن دارشتی داسَ صدا
دار اینجَنا اَلاشَ دارن
لپه مِزا جیره سوزه .پا بِرنده تیلیمون 
سوزه سَری اَسوزه واشن .ویرم. آ
چِرچِره وارش واری وارش روزی
خونیمون وارنگله چارنگله اَزو خردَنن
آفتاو پِر آ
منگه تاوه شَوی راچِتی سَری
غلام خونی شَناره شنگِن ویرم. آ
چم ِبرا گیریه را شعر وایسته
خندیله پشت بَرزَخونی گیریه روخونن . ویرم آ
ژیه سَرچَری بنی .اِره چینی 
صبی زودارشتیکو شتلیه چینی
کوچه روز مَفرش بارچاروادارن اسبه سوارن
دَ. دَ نَنه.خا .وبِرا هَزاره خیف قدیمه دوستن 
هم شینه 
له. له. ژن له. له بژن
دِه کا بوام کَنته بوام
اَوه سالن ویرم. آ .اوی آبه سالن ...ویرم .آ
شعر از زلیخا صبا

له له ژن
له له ژن .له.له بژن تالشه سازن ویرم آ
گیریه سَر مَغرِبَ سا . آفتاوَ نش
گا دوشی ماله دَخون .موندَهون وَنگِن ویرم آ
جَنگلی اِسپیه راشن دارشتی داسَ صدا
دار اینجَنا اَلاشَ دارن
لپه مِزا جیره سوزه .پا بِرنده تیلیمون 
سوزه سَری اَسوزه واشن .ویرم. آ
چِرچِره وارش واری وارش روزی
خونیمون وارنگله چارنگله اَزو خردَنن
آفتاو پِر آ
منگه تاوه شَوی راچِتی سَری
غلام خونی شَناره شنگِن ویرم. آ
چم ِبرا گیریه را شعر وایسته
خندیله پشت بَرزَخونی گیریه روخونن . ویرم آ
ژیه سَرچَری بنی .اِره چینی 
صبی زودارشتیکو شتلیه چینی
کوچه روز مَفرش بارچاروادارن اسبه سوارن
دَ. دَ نَنه.خا .وبِرا هَزاره خیف قدیمه دوستن 
هم شینه 
له. له. ژن له. له بژن
دِه کا بوام کَنته بوام
اَوه سالن ویرم. آ .اوی آبه سالن ...ویرم .آ
شعر از زلیخا صبا

له له ژن
له له ژن .له.له بژن تالشه سازن ویرم آ
گیریه سَر مَغرِبَ سا . آفتاوَ نش
گا دوشی ماله دَخون .موندَهون وَنگِن ویرم آ
جَنگلی اِسپیه راشن دارشتی داسَ صدا
دار اینجَنا اَلاشَ دارن
لپه مِزا جیره سوزه .پا بِرنده تیلیمون 
سوزه سَری اَسوزه واشن .ویرم. آ
چِرچِره وارش واری وارش روزی
خونیمون وارنگله چارنگله اَزو خردَنن
آفتاو پِر آ
منگه تاوه شَوی راچِتی سَری
غلام خونی شَناره شنگِن ویرم. آ
چم ِبرا گیریه را شعر وایسته
خندیله پشت بَرزَخونی گیریه روخونن . ویرم آ
ژیه سَرچَری بنی .اِره چینی 
صبی زودارشتیکو شتلیه چینی
کوچه روز مَفرش بارچاروادارن اسبه سوارن
دَ. دَ نَنه.خا .وبِرا هَزاره خیف قدیمه دوستن 
هم شینه 
له. له. ژن له. له بژن
دِه کا بوام کَنته بوام
اَوه سالن ویرم. آ .اوی آبه سالن ...ویرم .آ
شعر از زلیخا صبا

شاعرم زلیخا صبا ماسالی تالش

شاعرم

شاعرم تا حرف های دل بگویم
حق بگویم حرف بی حاصل نگویم 
با خدایم این همه زیبایی را از گل بگویم
هم نوا با چهچه از شیدایی بلبل بگویم
غیر این گویم لبانم را بدوزم
برسرم کوبم که من باطل چه گویم
گرنباشد ذره ای مهر برمن وهم گفته هایم
پس چرا زاری کنم از آب وخاک ومردم عادل بگویم ؟

اقلیم عشق شعرفارسی زلیخا صبا ماسالی تالش

اقلیم عشق 

اقلیم عشق سرزمین تالش
من خودم یک تالشم
اصل و زبانم تالش است
کسر شان من نباشد 
افتخارم تالش است
مردم تالش نجیبندو اصیل
ذاتشان بی کینه است 
ایثار مرام تالش است
در کنارش هست همیشه 
گیلک هم ترک و فارس
این یکی حسن در تمام
خاص و عام تالش است
او پذیرا هست مهمان عزیز
سفره مهمانی هم
در صبح وشام تالش است 
قوم تالش هم مبارز هم شجاع
وحشت دشمن زنام ونامدار تالش است
ش
عری از زلیخا صبا به افتخار مردم تالش


اَزکا دوبیتی تالش زلیخا صبا ماسالی تالش

از کا

ازکا یا کا زونی یا چده رایه
ای دیل یایه ای دیل هایه دیلم هزاره لایه 
دیلم ای جا ویری فیکرم دی یر جا
کاردیله یا کع کار خدایه

ضرب المثل تالشی ماسالی زلیخا صبا ماسال تالش

ضرب المثل تالشی
خِدا بدارع شاه جلفی گرع
یعنی خدا حفظش کند انقدر زرنگ است که افسار اسب شاه را می گیرد 
این اصطلاحی بود که در گذشته در باره زنان ودخترانی که زبر وزرنگ ودر حقیقت در اجتماع می توانستند ابراز وجود کنند واز حقشان دفاع کنند اطلاق میشد