دوبیتی شعر تالشی (نِنو کع)
نِبو کع مَرده نَ مَر دِن خِدا یا
نِبو اَی ویری کو بَردِن خِدایا
بی، بی ایزی دِپا سَری بومونی
تا بو بو بی چِه پا مَندِ ن خِدا یا
شعر از زلیخا صبا
برگردان
نمیشود که با مرگ کسی مُردخُدایا
نمیشود که از یاد اورا برد خُدایا
باید بلند شوی وروی دوپا بایستی
تابشود بدون آن روی دوپایت بمانی خُدایا

اولین مهمانی رفتن عروس به خانه پدر ومادرش بعداز عروسی
در گذشته دختر بعد از اینکه با دعای خیر پدر ومادر از خانه پدری واز در خانه بیرون میرفت تا مدت شش ماه تا یکسال به خانه پدرش نمی رفت یعنی رسم اینگونه بود .به خاطر همین در موقع خارج شدن ودل کندن از علایق خود در خانه پدری بسیار دلتنگ می کردند .
چون عروسیها در گذشته اغلب در پاییز واول مهر بود این مدت بیشتر شش ماهه بود .بنابراین عروس خانم در عید به خانه پدر ومادر ش میرفت .
یک روز بعداز عید عروس وداماد به همراه چند نفر از فامیل وافراد خانواده دامادبه خانه پدر ومادر عروس میرفتند.
رسم این بود که حتما باید یک گوسفند وهدیه وکادو برای خانواده عروس می بردند وخانواده عروس برا ی استقبال وخوش امد گویی داما وخانواده اش ودخترشان سور وساط مفصلی اماده کرد وجشن وشادمان میکردندوگوسفند را قربانی کرده وگوشتش را در بین همسایه واطراف پخش میکردندواین امدن عروس بخانه پدر بعداز این مدت طولانی بود که یک هفته در خانه پدر میماند وبه خانه اقوام می رفت
متن زلیخا صبا

کوچ پاییزی دامدار تالش
دامدارهای تالشی در روزهای اخرهای شهریور بعداز اینکه کشاورزان زحمت کش محصول کشاورزی خودرا از مزرعه ها جمع اوری کردند ودشت بجار ازاد شد کوچ پاییزی را شروع کرده وبا دام های خود وحشم گله گاو وگوساله ها بطرف دشت سرازیرمیشوند
همت وشجاعت ومردانگی دارِن تالشن
دیل بی کین وغَش و سادَگی دارِن تالشن
زیر بار زور نِشون ازادَگی دارن تالِشن
همه جا پیش درینه امادَگی دارِن تالشن
کی واته تالش عقب منده استه
فرهنگ و ادب دِرهِ بالندگی دارِن تالشن
نوم و اوازه دارِن همه جاکو
باهم پیله گینه افتادگی دارِن تالشن
ریشه دار استینه هم قوم از قدیم
تاریخ کهن درِ اوازه گی دارِن تالشن
شعر ومتن از زلیخا صبا

پوچودس مایی ناآرسه وابو دهَ
دست گربه به ماهی نمی رسد می گوید بو میدهد
این مثل مصداق کسانی است وقتی کاری از دستشان بر نمی اید برای پوشاندن ناتوانی خود درانجام کار ایراد وبهانه های زیاد میگیرند

یکی از راه ها برای سرگرم کردن بچه های نوپا وکوچک وارام کردنشان در گذشته این بود که انهارا روی دوپای خود مینشاندند وباخواندن ترانه وتکان دادن بچه با گرفتن دو دستشان وبه آرامی بالا وپایین کردن ومیگفتند
نِره نِره دوء دوء...چَمه مالِن شینه کوه
اَمه را شون وَرده ماست دوء
ویشتر روهن کمتری دوء..
ترهَرن تازه هَرن تر هَرن تازه هَرِن
دراین بازی سرگرم کننده که بچه درجای نره وسیله کره گیری بود که به شدت خوشش می آمدو خندان میشد
