آشپزی فسنجان کباب زلیخا صبا ماسالی تالش

فسنجان کباب ماسالی یا ووزه ناره کباب 
مواد لازم برای فسجان 
مغز گردو حدودا پانصد تا شصد گرم یعنی دوکاسه پر مونیلکس یا دوسنگه خال تالشی
خروس یا اردک نر یک عدد رب انار دوتا سه قاشق غذا خوری نمک وفلفل وزرد چوبه ودارچین بخصوص اگر رب انار خیلی ترش است وبرای ملس شدن بستگی به ذایقه افراد خانواده دارد حدود دوقاشق مربا خوری شکر 
طرزتهیه
ابتدا مرغ ویا اردک را بعداز خوب تمیز کرد ن درسته ویا به چند تکه بزرگ قسمت کرده در قابلمه می چینیم وگردو را خوب میسابیم ویا مولینکش میکنیم ما ماسالیها رسم داریم که گردو را بحدی باید بسابیم که دانه درشت در ان نباشد بلکه بصورت خمیر شود ودر روی مرغ می ریزیم ورب انار وزرده چوبه را به همراه نمک هم اضافه کرده ومقدار پنج لیوان اب می ریزیم ومی گذاریم روی شعله البته نه ابتدا ارام تا بجوش بیاید وبعد حرارت را ملایم میکنیم وبعد از نیم ساعت یک لیوان اب سرد را کناری گذاشته وهر ده دقیقه به دقیقه این مقدار اب سرد رامقداری به ان اضافه میکنیم تا روغن گردو بیرون بزند واین مقدار اب بایدتا موقعیکه خامی مغز گردو از بین برود کم کم به خورش اضافه شود وقتی که حورش جا افتاد وباید فسجان کباب ابکی نباشد در جوشهای اخری دارچین وفلفل واگر خواستیم مقدارکم شکر را می ریزیم واین فسجان را بیشتر در کوچا کوچ قدیمی ومهمانی که سسش کم اب وبسیار خوشمزه است درست میکنیم 

شعرضرب المثل زلیخا صبا ماسالی تالش

شعر ضرب المثلی
..دوئه  دوئه تِع مَکَه دودِمونی بَره مَگِر
گِرگِر وِروِر مَژن کَنه چَره دَسته مَگِر
دِروز دِنیا تِع را تنگ مَ آ کَر
ای مشته پلا سَری خون مَپِکَر
مَرزِ ع دِنیا تِع را بِر بِندون آبو 
کَهو بَر خِردَنون را زیندون آبو
تا اگر خدا نِکَرده تِع شیره
اِشته خوبی همیشه اَوون ویره
شعراز زلیخا صبا

زوموستونه زلیخای صبا ماسالی تالش

زوموستونه زینگه ویرمه سایه
نزونی کا دریه کا صافه رایه
همه جا وری گته وبا صفایه
همی بوزون کع ام لطف خدایه 
زلیخا صبا

شعر ای روزی استا زلیخا ی صبا ماسالی

ای روزی استا و ای روزگاری
مردوم دارین اشته را کار وباری
خِردنن پیله هن نزونین بیکاری
زوموستون یا باهار فرقی نداری
چَوون مینی استا با هم قراری
یندی را پنَین دسی بع باری
شعر از زلیخا صبا
برگردان
یک روزی وروز گاری 
مردم برای خود کاری داشتند
زمستان یا بها فرقی نبود
بچه ها وبزر گها همه مشغول بودند

در بین خود قرا ر داشتند ومداری 
برای هم کمک بودن ودستی برای همراهی هم

شعر برگ خزان زلیخا صبا ماسالی تالش

برگ خزان
تک برگ بر شاخه ای رنجور وزرد
میزند سیلی براوتند بادسرد
برگ پاییزی تقلا میکند
تا نشیند لحظه ای با سوز ودرد
شاخه می گوید که وقت خواب شد
پای بردار از سرم کم کن نبرد
عاقبت افتاد آن برگ نحیف
زیر پای آن درخت وناله کرد
گوشه چشمی غمزده بر شاخه کرد
گفت آهسته ولی با آه ودرد
روز گارانی بر آن شاخ بلند
سایه کردم بر سر بسیار مرد
حالیا رنجور وزرد افتاده ام
نقش گردون روی من را زرد کرد
گر دوران عمرمن بر باد کرد
رنگ سبزم بوستان آباد کرد
شعر از زلیخا صبا
تصویر سپیده صبا